به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش		به بوی گل نفسی همدم صبا می‌باش
نگویمت که همه ساله می پرستی کن		سه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش
چو پیر سالک عشقت به می حواله کند		بنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش
گرت هواست که چون جم به سر غیب رسی		بیا و همدم جام جهان نما می‌باش
چو غنچه گر چه فروبستگیست کار جهان		تو همچو باد بهاری گره گشا می‌باش
وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی		به هرزه طالب سیمرغ و کیمیا می‌باش
مرید طاعت بیگانگان مشو حافظ		ولی معاشر رندان پارسا می‌باش

چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار

مرید چیست به تازی مرید خواهنده		مرید از آن مرادست و صید از آن شکار
اگر نخواست مرا پس چرام خواهان کرد		که زرد کرد رخم را فراق آن رخسار
وگر نه غمزه او زد به تیغ عشق مرا		چراست این دل من خون و چشم من خونبار
خزان مرید بهارست زرد و آه کنان		نه عاقبت به سر او رسید شیخ بهار
چو زنده گشت مرید بهار و مرده نماند		مرید حق ز چه ماند میان ره مردار
به سوی باغ بیا و جزای فعل ببین		شکوفه لایق هر تخم پاک در اظهار
چو واعظان خضرکسوه بهار ای جان		زبان حال گشا و خموش باش ای یار